بین ما قرابه‌های باده جا خوش کرده بودند، عطر خاک گرم، علف وحشی و تمشک سیاه هوا را سنگین کرده بود.هر دو رفتیم در حیاط برف‌پوش نشستیم یکی از شامگاهان دلگیر فوریه بود. گوش به جهانی سپردیم که ما را به هیچ چيز دعوت نمی‌کرد مگر سکوت. ص ۲۹۱

یک اهل کتاب روی الفاظ سوار است، اما یک درویش عاشقانه بر راه‌ها سوار.ص ۲۹۷

شمس در مکتب‌خانه شیخ یاسین: خواستم مردی را ببینم که در قونیه بیشتر از هر کس از من بیزار است!

حال و هوای سنگینی میان دو مرد حاکم شد، چنانکه هوای اتاق را می‌شد با کاردی برید. ص ۳۰۱

شمس به لکاته، قانون دیگر: *هر کس در تکاپوی آن است که کسی بشود و به جایی برسد، اما پس از مرگ همه را پشت سر خود باقی می‌گذارد، پس هدف آدم‌ها چیزی نیست جز رسیدن به پوچی محض. ص ۳۱۲

دکتر مهدی صحافیان

آرامش و پرواز روح