کد روح ۲: قدم گذاشتن به خلاء آفرینش
بسیاری از مردم باور دارند که زندگی در یک مسیر خطی جلو می‌رود.اما زندگی به صورت یک چرخه رخ می‌دهد به صورت چرخه‌های پی‌در‌پی مانند یک مارپیچ گه به سمت بالا می‌روند.هر بار که به دور دایره می‌چرخیم یک چرخه را تکمیل می‌کنیم که ما رخ به نقطه بالاتری می‌برد.( چرخه زندگی' چرخه تکامل)
هر چرخه ۳ بخش دارد:
- آفرینش: یک موج احساسی جدید یا یک الهام را ایجاد می‌کنیم(کسب و کار- رابطه - کار هنری- قطعه موسیقی)
- نگهداری که پروزه در حال انجام دادن گار خودش است و ما برداشت می‌کنیم
- اگر به آنچه در بخش نگهداری تجربه کردیم وابسته نشویم آسان تر از مرحله تخریب می‌گذریم.ما باید این چرخه را رها کنیم و چرخه تازه‌ای آغاز کنیم.
باید هنگام طی کردن چرخه در حقیقت عمیق خود حضور داشته باشیم و آگاه باشیم این چرخه به تکامل ما کمک می‌کند.اما با وجود این‌که بدانیم پایان یک چرخه پایان همه چیز نیست با فضای خلاء آفرینش روبرو می‌شویم یک وقفه یا سکون برای آغاز چرخه جدید است.از همه قید و بندها رها هستیم و برای چند لحظه در هیچ چرخه‌ای قرار نداریم و در احتمالات آزاد شناور مانده‌ایم.و این طبیعی است به انتهای یک مرز شناخته شده رسیده‌ایم از آن عبور کرده به بخشی قدم گذاشته‌ایم که هنوز کشف نشده است.
ما بابد با نشستن در این فضای خالی به یک حس راحت برسیم و خود را تسلیم آن کنیم و در همان زمان برای دور بعدی آفرینش آماده شویم.
در برخی سنت‌های باستانی شرقی: همه چیز به طور هم‌زمان موجود است.
صدای اوم( AUM--Om) که ترکیب همه نوسان‌هاست و نادا( صدای درون) است با سکوت نیز ارتباط دارد که نشان دهنده همین فضای خلاء است .
هنگامی که به راحتی بتوانیم در این "هیچ" به سر ببریم برای چرخش کوانتومی آماده شده‌ایم تا به کامل‌ترین بیان ضمیر خودمان برسیم.( ۲۸۶-۲۸۹)
دکتر مهدی صحافیان
آرامش و پرواز روح