شواهدی از متون 6 (خودبینی)

در عشق سری و سرفرازی نخرند

خودبینی* و کبر و بی نیازی نخرند

سرمایهٔ عشق عجز و بیچارگی است

کانجا جَلدی و چاره سازی نخرند(رباعیات اوحد الدین کرمانی،رباعی 46)

«اوحد» تو به هر خیال مغرور مشو

پروانه صفت کشتهٔ هر نور مشو

چون خودبینی* تو از خدا افتی دور

نزدیک خدا باش و زخود دور مشو(رباعی 69)

بیچاره دلا چند کنی خودبینی

هر بد که به تو می رسد از خودبینی*

پندت دهم و پند غرض می شمری

آن روز که کیفرش کشی خود بینی(رباعی113)

از خود به درآیی نفسی تجرید است

فارغ شوی از هر هوسی تجرید است

خودبینی* و بی سیم و زری مشغولی است

اکرام همه خلق جهان تجرید است(رباعی 201)

هر که صائب یک نفس با مردم دنیا نشست(صائب، غزل 1220)

ترک خودبینی نمی آید ز هر ناشسته روی

سرو نتوانست با آزادگی زین جو گذشت(غزل 1359)

خودبینی از سرشت بزرگان نمی رود

گر خود سکندرست گرفتار آینه است(غزل 1997)

بوریای فقر پیش مردم بالغ نظر

از شکوه بی نیازیهای من اورنگ شد

داشت چون طوطی نهان در زنگ، خودبینی مرا

چشم پوشیدم ز خود، آیینه ام بی زنگ شد(غزل2422)

کفر و دین روشن ضمیران را نمی سازد دو دل

کی شود شبنم دورو، گر بر گل رعنا نشست؟

زنگ خودبینی گرفت آیینه بینایی اش

هر که صائب یک نفس با مردم دنیا نشست(1220)

دکتر مهدی صحافیان

آرامش و پرواز روح