شواهدی از متون 12(خودبینی)

آنچنان کآدم بیفتاد از بهشت

رجعتش دادی که رست از دیو زشت

دیو کی بود کو ز آدم بگذرد

بر چنین نطعی ازو بازی بَرد...

چشم‌بندی بود لعنت دیو را

تا زیان خصم دید آن ریو را

خود زیان جان او شد ریو او

گویی آدم بود دیو دیو او

لعنت این باشد که کژبینش کند

حاسد و خودبین* و پر کینش کند(مثنوی دفتر دوم)

هم ز بوجهل احمد مرسل

دیده آن رنجها که لاتسأل

نسل ایشان پر است در عالم

از قدم تا پدید گشت آدم

واجب آمد حذر از این خامان

زین گروه پلید خودکامان

همه خودبین* خودپسند بده

همه زین روی در جهیم شده

من و تو زیر پردۀ یارانیم

در لباس دو جسم یک جانیم

تو ز من گوی و من ز تو گویم

تو مرا جوی و من ترا جویم

در عدد گرچه ما دو چون دو پریم

یک بود دو چو یار یکدگریم

مرغ را سر یک است اگر دو پر است

در گذر تو ز پر که اصل سر است(ولدنامه، بخش 70)

دکتر مهدی صحافیان

آرامش و پرواز روح