موضوع: برترین انسان‌ها پس از پادشاهان:دبیران، شاعران، منجمان و طبیبان ۳
مقاله سوم شامل ده حکایت و در بزرگداشت منجمانی چون ایوریحان بیرونی، ابوعلی سینا، حکیم عمر خیام و خود نویسنده است.
حکایت ۷: در سنه ست و خمسمائه(۵۰۶) به شهر بلخ خواجه امام عمر خیامی و خواجه امام مظفر اسفزاری نزول کرده بودند. در میان مجلس عشرت از حجه الحق عمر(خیام) شنیدم : گور من در موضعی باشد که هر بهاری شمال بر من گل افشان می‌کند مرا. این سخن مستحیل نمود. چون در سنه ثلاثین(۵۳۰) به نشابور رسیدم، چهار سال بود تا آن بزرگ روی در نقاب کشیده بود و عالم سفلی از او یتیم مانده. آدینه‌ای به زیارت او رفتم به گورستان حیره بر دست چپ گشتم در پایین دیوار باغی، خاک او دیدم و‌ درختان امرود(گلابی) و زردآلو سر از باغ بیرون کرده و چندان شکوفه بر خاک او ریخته که خاک او پنهان شده بود... گریه بر من افتاد که در بسیط عالم، او را هیچ‌جای نظیری نمی‌دیدیم.
آرامش و پرواز روح