ناآرامی تو از دریا یود

از سکوتش

آنگاه که موج زند آرام می‌گیری

۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۴

دلم از فراق گرفته

چون گرفت خورشید و ماه

تا نیایی تاریکی به جهان می‌افکنم تا هیچ‌گاه روز نشود

با شجاعت عشقت از تاریکنای هراس و گمان (تردید)گذشتم

وانگهی روشنای امید در برابرم هویدا شد

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵