جمال کعبه مگر عذر رهروان خواهد

 که جان زنده دلان سوخت در بیابانش

تفسیر این شعر زیبای حافظ کمی مشکل به نظر می رسد .

حافظ می گوید تنها عذری که رهپویان مکه و عاشقان کعبه برای زنده ماندن و جان تسلیم نکردن به معشوق ، می توانند بیاورند این است که بگویند :
می خواستیم جمال کعبه را ببینیم .

در غیر این صورت چه عذری دارند،در حالی که عاشقان حقیقی خداوند ،کسانی هستند که از شدت عشق قبل از رسیدن به مکه در بیابان سوختند و جان تسلیم دوست کردند.

و این شعر قابل مقایسه با این شعر عربی است:
اذا قلت ما اذنبت قالت مجیبه

حیاتک ذنب لا یقاس به ذنب
"کشف المحجوب" باب توبه

زمانی که گفتم من پاک و بی گناهم
معشوق در پاسخ به من گفت:

وجود تو ؛زنده بودنت (با ادعای عشق) گناهی است که از آن بالاتر گناهی نیست.